۳۲۸- شیخ رباعی

مشهدی است و مرد فقیر و گوشه نشین است و از اقسام شعر برباعی میل دارد و بدین واسطه او را شیخ رباعی میگویند

این دو رباعی از نتایج طبع اوست

بر طرف رخت دو زلف عنبر آمیز

از روی لطافت آتش حسن تو را

افتاده چو کاکل پریشان توایم

گفتی که مرا بدردمندان نظریست