۵۸۰- مولانا رحمی تبریزی

مرد بی تعین و لاابالی بود و از فسق و فجور اجتناب نمی نمود اما رحم الهی از گناه رحمی زیاده است امید که او را بدین گناهان نگیرد و بدین رباعی به بخشد

چون نامه جرم ما بهم پیچیدند

بردند بمیزان عمل سنجیدند

بیش از همه کس گناه ما بود ولی

ما را به محبت علی بخشیدند

این دو مطلع نیز از اوست

دامن از اشک پر از لعل بدخشان دارم

کوه غم گشته ام و سنگ بدامان دارم

دلا ز عشق به پیرانه سر مشو نومید

شکوفه چمن رحمت است موی سپید