الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب

بخش ۱ - در عذر گوید

بنده در پیش شاه دین پرور عقل در جل کشید و جان بر سر پیش شه نامد این جهان خورده چون نسیم بهار بی خرده بنده چون ملک و عدل شاه بدید خردی داشت پیش شاه کشید پیش شه نامده است عقل رهی چون

بخش ۱۰ - اندر تفضیل سخن خویش گوید

از همه شاعران به اصل و به فرع من حکیمم به قول صاحب شرع شعر من شرح شرع و دین باشد شاعر راست گوی این باشد قسم من دان ز جمله شعرا از پیمبر من از خدای آلا قدر من کم کند عدو گه گاه چون

بخش ۱۱ - اندر مدح خواجهٔ عمید احمدبن مسعود تیشه و وصف حال خانه‌ای گوید که از جهت حکیم سنایی کرده بود و اسباب مهیّا گردانیده

دوستی مخلص اندرین شهرم کرد از صدق و دوستی بهرم خانه ای بهر من به رحمت دل کرد و یک دست جامه خانه ز ظل سقف او وقف خانه افلاک خوانده در صحن مالک الاملاک خشت او از بهشت داده خبر خاکش ا

بخش ۱۲ - یمدح الشیخ الامام جمال‌الدّین فخرالاسلام تاج الخطباء احمدبن محمّدالملقّب بالحذور