شمارهٔ ۳۰
سنایی غزنویای مسلمانان مرا در عشق آن بت غیرت ست
عشق بازی نیست کاین خود حیرت اندر حیرت ست
عشق دریای محیط و آب دریا آتش ست
موج ها آید که گویی کوه های ظلمت ست
در میان لجه اش سیصد نهنگ داوری
بر کران ساحلش صد اژدهای هیبت ست
کشتیش از اندهان و لنگرش از صابری
بادبانش رو نهاده سوی باد آفت ست
مر مرا بی من در آن دریای ژرف انداخته
بر مثال رادمردی کش لباس خلت ست
مرده بودم غرقه گشتم ای عجب زنده شدم
گوهری آمد به دستم کش دو گیتی قیمت ست