شمارهٔ ۴۶

ای جان جهان کبر تو هر روز فزون ست

لیکن چه توان کرد که وقت تو کنون ست

نشگفت اگر کبر تو هرگز نشود کم

چون خوبی دیدار تو هر روز فزون ست

عالم ز جمال تو پرآوازه شد امروز

زیرا که جمال تو ز اندازه برون ست

در زلف تو تاب و گره و بند و شکنج ست

در چشم تو مکر و حیل و زرق و فسون ست

تا من رخ چون چشمه خورشید تو دیدم

چشمم ز غم عشق تو چون چشمه خون ست

ای رفته ز نزدیک سنایی خبرت هست

کز عشق تو حال من دل سوخته چون ست

از مهر تو چون نقطه خون ست دلم زآنک

بر ماه تو را دایره غالیه گون ست