شمارهٔ ۲۲۴

برندارم دل ز مهرت دلبرا تا زنده ام

ور چه آزادم تو را تا زنده ام من بنده ام

مهر تو با جان من پیوسته گشت اندر ازل

نیست روی رستگاری زو مرا تا زنده ام

از هوای هر که جز تو جان و دل بزدوده ام

وز وفای تو چو نار از ناردان آگنده ام

عشق تو بر دین و دنیا دلبرا بگزیده ام

خواجگی در راه تو در خاک راه افگنده ام

تا بدیدم درج مروارید خندان تو را

بس عقیقا کز دریغ از دیده بپراکنده ام

تا به من بر لشگر اندوه تو بگشاد دست

از صلاح و نیکنامی دست ها بفشانده ام

دست دست من بد از اول که در عشق آمدم

کم زدم تا لاجرم در شش دره درمانده ام