شمارهٔ ۳۴۸

ای شکسته رونق بازار جان بازار تو

عالمی دل سوخته از خامی گفتار تو

توشه هر روزی مرا از گوشه انده نهد

گوشه شب پوش تو بر طره طرار تو

خوبی خوبان عالم گر بسنجی بی غلط

صد یکی زان هیچ پیش کفه معیار تو

عشق تو مرغی ست کو را این خطاب ست از خرد

ای دو عالم گشته عاجز در سر منقار تو

حلقه بودن شرط باشد بر در هستی خود

هر که در دیوار دارد روی از آزار تو

نیست منزل صبر را یک لحظه پیش من چنانک

نیست قیمت شرم را یک ذره در بازار تو

زین گذشت ست ای صنم در عشق بازی کار من

زان گذشت ست ای پسر در شوخ چشمی کار تو

ترس من در عذر تو افزون بود از جنگ از آنک

نفی استغفار باشد عین استغفار تو

ایمنی از چشم بد زان کز صفا بینندگان

جز که شکل خود نمی بینند در رخسار تو

فارغی از بند پرده چون همی دانی که نیست

هیچ پرده پیش دیدار تو چون دیدار تو