شمارهٔ ۳۵۵

موی چون کافور دارم از سر زلفین تو

زندگانی تلخ دارم از لب شیرین تو

خاک بر سر کردم از طور رخ پر آب تو

سنگ بر دل بستم از جور دل سنگین تو

مونس من ماه و پروین است هر شب تا به روز

زان رخ چون ماه و زان دندان چون پروین تو

زعفران ست از رخ من توده بر بالین من

ارغوان ست از رخ تو سوده بر بالین تو

گر مسلمان کشتن آیین باشد اندر کافری

در مسلمانی مسلمان کشتن ست آیین تو

رخنه افتد بی شک اندر دین تو زین کارها

کی پسندد عاشق تو رخنه اندر دین تو