شمارهٔ ۳۶۰

ای کعبه من در سرای تو

جان و تن و دل مرا برای تو

بوسم همه روز خاک پایت را

محراب من ست خاک پای تو

چشم من و روی دل فریب تو

دست من و زلف دلربای تو

مشک ست هزار نافه بت رویا

در حلقه زلف مشک سای تو

دل هست سزای خدمت عشقت

هر چند که من نیم سزای تو

بیگانه شدستم از همه عالم

تا هست دل من آشنای تو

چندان که جفا کنی روا دارم

بر دیده و دل کشم جفای تو

در عشق تو از جفا نپرهیزد

آن دل که شده ست مبتلای تو

ای جان جهان مکن به جای من

آن بد که نکرده ام به جای تو