شمارهٔ ۱۴۲

چنگری ای پارسا در عاشق مسکین به کین

تا ز بد فعلی چه داری بر مسلمانان یقین

من گنه کارم تو طاعت کن چه جویی جرم من

زان که من گویم بتر از من نیاید بر زمین

باز خواهد دست شاه و شیر جوید بیشه را

بوم را ویرانه سازد همچو سگ را پارگین

آنکه نشنیدست عدل عمر عبدالعزیز

لاجرم حجاج را خواند امیرالمومنین

مصطفا را یار بوبکرست اندر غار و بس

بولهب را باز بوجهلست یار و همنشین

الخبیثات و خبیثین گفت ایزد در نبی

تا بپرهیزند اهل طیبات و طیبین

عاجز آمد از مشیت زلت و عصیان تو

دفترت در دوده می مالد کرام الکاتبین

کس ز صوف و فوطه بی طاعت نیابد پایگاه

کی بجایی می رسد مردم ز ریش و پوستین

گوی برد از جمله مردم فوطه باف و نیل گر

عالمی را موی تابی گرددت زیر نگین

روی بنماید عروس دین ترا گر هیچ تو