رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

عشقست مرا بهینه تر کیش بتا نوشست مرا ز عشق تو نیش بتا من می باشم ز عشق تو ریش بتا نه پای تو گیرم نه سر خویش بتا

رباعی شمارهٔ ۱۰

اندوه تو دلشاد کند مر جان را کفر تو دهد بار کمی ایمان را دل راحت وصل تو مبیناد دمی با درد تو گر طلب کند درمان را

رباعی شمارهٔ ۱۰۰

سرو چمنی یاد نیاید ز منت شد پست چو من سرو بسی در چمنت خورشید همه ز کوه آید بر اوج وان من مسکین ز ره پیرهنت

رباعی شمارهٔ ۱۰۱

زین رفتن جان ربای درد افزایت چون سازم و چون کنم پشیمان رایت برخیزم و در وداع هجر آرایت بندی سازم ز دست خود بر پایت

رباعی شمارهٔ ۱۰۲