شمارهٔ ۳۵

ای کرده به عشق تو دل پرورش جان ها

گردون چو رخت ماهی نادیده به دوران ها

آن را که چو تو سروی در خانه بود دایم

از بی خبری باشد رفتن سوی بستان ها

آن را که گل رویش زردی ز غمت گیرد

خاک قدمش باشد سرسبزی ریحان ها

زانگشت خیال تو چون نقش پذیرفتم

از دست دلم یک یک چون رنگ برفت آن ها

از رنگ تو و بویت در گل اثری دیدست

بلبل که نمی آید بیرون ز گلستان ها

بهر من دل خسته ای ترک کمان ابرو

تیر مژه را کردی سرتیز چو پیکان ها

ای زلف تو چون چوگان بیم است که از دستت

چون کوی به سر گردم گرد همه میدان ها

گفتم به وفا با تو عهدی بکنم لیکن

از سخت دلی سستی اندر همه پیمان ها

از آرزوی رویت بود آنکه ز بهر گل

وقتی طرف خاطر می رفت به بستان ها

تو در حرم دل ها ساکن شده ای وآنگه

سیف از هوس کعبه پیموده بیابان ها