شمارهٔ ۵۸۰
سیف فرغانیاین اتفاق طرفه بین کاندر فتد
چون من گدایی با چو تو شهزاده ای
کی کفؤ باشد ماه را استاره ای
چون مثل باشد لعل را بی جاده ای
مپسند کز کمتر غلامی کم بود
در بندگی تو چو من آزاده ای
انصاف ده تا چون شکیبایی کند
بی چون تو دلبر همچو من دلداده ای
نگرفت نقش دیگری تا نقش خود
بنشاندی در طبع چون من ساده ای
ای خورده روح از جام عشقت باده ای
می کن نظر در کار کارافتاده ای
مخمور کرده عقل هشیار مرا
چشمت که مستی می کند بی باده ای