شمارهٔ ۱۰۴
امیر شاهی سبزواریعید شد ما را دل دیوانه زندانی هنوز
گل شکفت از گریه چشمم ابر نیسانی هنوز
سبزه تر خاست زان لب ها و من رفتم ز هوش
ناچشیده جرعه ای زان راح ریحانی هنوز
گر بدانی سوز من رحم آیدت بر روز من
جان من آگه نه ای زین محنت جانی هنوز
گریه های گرم بین ابر بهاری را به باغ
گل به رویش خنده ای ناکرده پنهانی هنوز
گفته ای دانسته ام شاهی گدای کوی ماست
عمر اگر باقی بود زین بهترش دانی هنوز