شمارهٔ ۱
چون تن خود به برم پاک بشست از مسامش تمام لؤلؤ رست نرم نرمک از برم بیرون شد مهرش از آنچه بود افزون شد
۴ شعر از شهید بلخی
چون تن خود به برم پاک بشست از مسامش تمام لؤلؤ رست نرم نرمک از برم بیرون شد مهرش از آنچه بود افزون شد
کرد از بهر ماست تیریه خواست زانکه درویش بود عاریه خواست
تنش از نازکی ز بار نظر کسوت خون کشد چو لاله به بر
چون برون کرد زو هماره و هنگ در زمان درکشید محکم تنگ