شمارهٔ ۹۴

خار و گل را جوش یک پیمانه می دانیم ما

سبزه بیگانه را افسانه می دانیم ما

خو به الفت کرده را بیگانه می دانیم ما

سایه دیوانه را دیوانه می دانیم ما

در ریاضی کز خرامت شمع مینا روشن است

نکهت گل را پر پروانه می دانیم ما

پیش مجنون سربلندی ها خیالی بیش نیست

آسمان را سایه ویرانه می دانیم ما

شعله جواله از هر ترکتازش دیده ایم

هر غباری را پر پروانه می دانیم ما

حرفی از لوح جبین دوستی ها خوانده ایم

آشنایان را ز هم بیگانه می دانیم ما

از خرابی های دل گردیده نام ما بلند

صبحدم را گرد این ویرانه می دانیم ما

بی قراری های پنهان گفت و گوی ما بس است

از تپیدن های دل افسانه می دانیم ما

تا سواد خط سودای تو روشن کرده ایم

نوخطان را سبزه بیگانه می دانیم ما

جلوه ایجاد در نور چراغ خود گم است

آفرینش را پر پروانه می دانیم ما

کس نمی فهمد زبان گفت و گوی ما اسیر

هرچه می دانیم ما بیگانه می دانیم ما