شمارهٔ ۱۱۶
اسیر شهرستانیبس که می ترسم از جدایی ها
می گریزم از آشنایی ها
ناله خیز است متصل چون نی
بند بند من از جدایی ها
دل منت گزیده می داند
که چه درد است با دوایی ها
تربتم را بهار آبله کرد
گل باغ برهنه پایی ها
عالم آیینه خانه راز است
هست در پرده خودنمایی ها
سرم از تیغ هم جدا نشود
بس که می ترسم از جدایی ها