شمارهٔ ۴۲۶

کجا بی کاوش دردی صد چاک می زیبد

هلاک تشنگی را دیده کی نمناک می زیبد

لباس اهل دل هم نیست از کیفیتی عریان

کسی گر خرقه ای پوشد ز برگ تاک می زیبد

به خام افتاده ام من التفاتی گوشه چشمی

شکار سرگرانی را نگه فتراک می زیبد

سبک روح محبت همچو شبنم گل کند منزل

نشیمن صورت دیوار را از خاک می زیبد

اسیر از خاطر ما نگذرد هشیار آن بدخو

قیامت جلوگی را روی آتشناک می زیبد