شمارهٔ ۵۱۷

خط رسید آن چشم و آن ابرو همان دل می برد

زور دارد زور با تیر و کمان دل می برد

شوخ پیکان کسی در بیضه شد عالم شکار

غنچه از بلبل اگر در آشیان دل می برد

یک تبسم نشیه عمر دو بالا می دهد

حسن را باشد چو لکنت در زبان دل می برد

هرگلی در موسم خود خنده شیرین می کند

در زمستان نازهای باغبان دل می برد

جلوه کردی کار بر صاحبدلان دشوار شد

در چمن تا سایه سرو روان دل می برد

حسن سرشار اول از آخر نمی داند که چیست

نوبهار این گلستان تا خزان دل می برد

می توان دید از تغافل های پرکار کسی

زهر چشمی تا به خود دارد گمان دل می برد

گرم می بیند ز حال ما خبردارش کنید

ماه پندارد که مهرش از کتان دل می برد

سرو رعنا اینچنین باید قد رعنا چنین

از زمین سرکشی تا آسمان دل می برد

شعله گیرا گل از خاشاک نشناسد اسیر

تا زمین گل گل شد از پیر و جوان دل می برد