شمارهٔ ۵۵۶

خوشا آن دل که سرگرم غم جانانه ای باشد

ز شور عشق او بر هر زبان افسانه ای باشد

محبت هر دلی را قابل الفت نمی داند

تجلی کی چراغ افروز هر پروانه ای باشد

ز دریای محبت ره به ساحل می برد شوقی

که بر دوش خطر همچون حبابش خانه ای باشد

حریفی قابل صاف محبت می تواند شد

که بر کف از شکست خاطرش پیمانه ای باشد

دل ساغر بر ما با کسی صافی است در عالم

که چون خم خوش نشین گوشه میخانه ای باشد