شمارهٔ ۵۹۹

خار گلزار وفا گل می کند

بیزبانی کار بلبل می کند

با دلش یکرنگی ما بیشتر

عشوه در کار تغافل می کند

مفت من آیینه روی تو را

جام می هر لحظه گل گل می کند

شکوه رنگین بهار درد و داغ

شوقش اظهار تجمل می کند

سرگرانی سرمه چشم نیاز

شکوه سرگرم تغافل می کند

از بیابان ها چه ها شرمنده ام

گریه ام عرض تجمل می کند

خار خشکم غربتم سرشار تر

شعله از بال و پرم گل می کند

از اسیر بینوا خجلت کشم

خضر را خضر توکل می کند