شمارهٔ ۶۰۰

رشک حسنت خار در پیراهن گل می کند

طره ات آشفتگی را دام سنبل می کند

می کنی مستانه سیر باغ و می سوزم ز رشک

سایه هر برگ را شوق بلبل می کند

بس که از چشم سیاهش دیده ام بیگانگی

می کند گر لطف پندارم تغافل می کند

شعله بر خاشاک چون افتد شود خود بی قرار

عشق بی تاب است اگر عاشق تحمل می کند

طفل مکتب خانه ناز است چشم او اسیر

خامه مژگان به کف مشق تغافل می کند