شمارهٔ ۲۰ - در مدح سالار شهیدان حضرت امام حسین (ع)

بهار است و کند جا هرکسی در طرف صحرایی

نیی از بلبلی کمتر در افکن شور و غوغایی

کبوتروار هوهو کن برآر از سینه هی هایی

و یا کوکو چه قمری زن به یاد سرو بالایی

بکن این شور و غوغا را دلا در عهد برنایی

وگرنه چون خزان عمر شد از عهد بر نایی

فغان و زاری بلبل ببین وقت سحر با گل

که دارد با دو صد غلغل ز وصل گل تمنایی

همه عمرت به باطل رفت پس کو حاصل ای غافل

چرا بذری نمی پاشی در این مزرع به دانایی

همه دانند بی باران نروید در چمن ریحان

تو تا کی از سحاب دیدگان اشکی نپالایی

تعلق های تن از قرب جانان کرده محرومت

تو خود را چون کنی در غل شکایت از که بنمایی