شمارهٔ ۳۱ - قصیده در مدح و منقبت حضرت صاحب الزمان (عج)

نمود خور چو رخ اندر نقاب شب پنهان

مفاد سوره ی واللیل شد زمین و زمان

گشود گیسو بر چهره دخت شاه حبش

چو پادشاه ختن شد به زیر خاک نهان

نمود زال فلک جامه ی سیه در بر

فشاند بال ملک مشک سوده بر کیهان

مگر تو گفتی با صد کرشمه بانوی هند

گرفته بر زبر تخت آبنوس مکان

دماغ دهر شد آشفته از رگ سودا

چو رفت از رخ ایام زردی یرقان

به تیرگی همه آفاق همچو پر غراب

غریب نیست اگر خوانمش شب هجران

شبی بعینه چون بخت عاشقان تیره

شبی بعینه چون چشم دلبران فتان

به روی خویش فروبسته در در آن شب تار