شمارهٔ ۱۷

از غم لیلی به وادی گرچه مجنون می گریست

گر رموز عشق دانی لیلی افزون می گریست

رفته در محفل سخن از آتشین رویی که دوش

شمع را دیدم که از اندازه بیرون می گریست

خون ز چشم آشنا می ریخت در بزم وصال

وای بر بیگانه کآنجا آشنا خون می گریست

آه دردآلود را در دل نهفتم شام هجر

آسمان از بس که از بیم شبیخون می گریست

دیده خونبار ما بود آنکه در محفل طبیب

هر زمان در حسرت آن لعل میگون می گریست