شمارهٔ ۶۵

هرکه از خون جگر چون لاله ساغر می کشد

منت احسان کی از چرخ ستمگر می کشد

زآستان بی نیازی تا کف خاکی به جاست

کی سر ما خاکساران ناز افسر می کشد

می رود گرد یتیمی کی بشستن از گهر

منت خشکی دلم از دیده تر می کشد

عزت دنیا هم آغوش است با حسن سلوک

رشته هموار سر از جیب گوهر می کشد

با ضعیفان دشمنی دارد خطرها در کمین

انتقام شمع را از شعله صرصر می کشد

منت صیقل مرا بر دل گران آمد طبیب

زنگ را آیینه من سنگ در بر می کشد