شمارهٔ ۷۵

من آن صیدم که از ضعفم نفس بیرون نمی آید

به جز آهی که آن هم از قفس بیرون نمی آید

نمی دانم که آسودست در محمل همی دانم

که از پاس ادب بانگ جرس بیرون نمی آید

بگلزاری که بندم آشیان یارب چه بختست این

کز آن گلزار غیر از خار و خس بیرون نمی آید

طبیب از آتش عشقت سراپا سوخت حیرانم

که از پای دلش خار هوس بیرون نمی آید