شمارهٔ ۹۹
طغرای مشهدیما را به دار عشق که نزدیک می برد
از تار آه اگر نبود ریسمان ما
هر خس ز تندخویی آن گل درین چمن
ماری ست خفته در بغل آشیان ما
ما را به دار عشق که نزدیک می برد
از تار آه اگر نبود ریسمان ما
هر خس ز تندخویی آن گل درین چمن
ماری ست خفته در بغل آشیان ما