شمارهٔ ۱۰۹
طغرای مشهدیناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
گردد نصیب غیر چو شد پخته نان ما
مانند خاک شیشه ساعت برون نرفت
یک دم غبار غم ز دل ناتوان ما
ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
گردد نصیب غیر چو شد پخته نان ما
مانند خاک شیشه ساعت برون نرفت
یک دم غبار غم ز دل ناتوان ما