شمارهٔ ۲۷۶
طغرای مشهدینگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
دلم با زلف او تار به سنبل بسته را ماند
ازو رنگی ندارم گر به او صد بار می پیچم
تنم در پیچش او رشته گلدسته را ماند
نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
دلم با زلف او تار به سنبل بسته را ماند
ازو رنگی ندارم گر به او صد بار می پیچم
تنم در پیچش او رشته گلدسته را ماند