شمارهٔ ۲۳۲

کاش در بزم ادب من دلبری می داشتم

پیش خود مانند مینا ساغری می داشتم

رایتم از عشق او می سود سر اندر فلک

گر ز نقش خاک پایش افسری می داشتم

ساز قانون محبت پرده عشقم درید

کاش می نشنودم و گوش کری می داشتم

می شدم من سربلند سجده ناز ادب

چون صراحی خطبه بی منبری می داشتم

جز گل مطلب نمی چیدم ز گلزار امید

در بهار این عمل چشم تری می داشتم

سوختم پروانه سان در آتش داغ غمش

می پریدم سوی او بال و پری می داشتم

همدم بزم وصالم جز غم لیلی نبود

همچو مجنون گر ز خارا بستری می داشتم

نسخه های عشق او از بس که بی شیرازه بود

می نوشتم شرح غم را مستری می داشتم

می شد اندر دیده ام عکس حقیقت روبه رو

بر رخ آیینه گر خاکستری می داشتم

نزد این بی دانشان فرق حذف از در نبود

ور نه در بحر سخن من گوهری می داشتم

حبذا از مصرع بیدل که طغرل گفته است

خاک می کردم به راهت گر سری می داشتم