شمارهٔ ۲۴۲ - حبیب‌جان

حجاب از رخ فکن دلبر که زارم

مرا مگذار اندر انتظارم

بگیر از روی ماهت برقع ناز

که دور از نور رخسارت به نارم

یکی سرگشته ام در دشت عشقت

ز تیر یک نگاهت دل فگارم

چنارآسا فروزم آتش از دل

ز سوز محنت و اندوه یارم

به جای شهد نوشم زهر غم را

میان اهل عالم خوار و زارم

الا ای شوخ بی پروا نگاهی

به سوی من نما امیدوارم

ندانم باعث جبر و جفایت

به طغرل چیست ای زیبانگارم