شمارهٔ ۲۸۸
طغرل احراریای غنچه خندان من از بوستان کیستی
وی دشمن ایمان من از دوستان کیستی
تیری زده بر جان من مژگان ناوک افکنت
ای ترک تیرانداز من ابروکمان کیستی
سرو قدت اندر چمن بشکست قدر نارون
ای عرعر طوبی شکن سرو روان کیستی
من طوطی ام شکرشکن هندوستانم زلف تو
با خال هندوی لبت هندوستان کیستی
از لعل می آرد برون گوهر بدخشان لبت
ای صد بدخشان در لبت تو خود ز کان کیستی
نالیدم از شب تا سحر بشنیدی افغان مرا
یک ره نگفتی ای صنم کاندر فغان کیستی
جان مرا بی روی تو آرام نبود در بدن
بهر خدا با من بگو آرام جان کیستی
دیریست با فکر رسا صید معانی می کنی
ای طغرل اوج سخن از آشیان کیستی