شمارهٔ ۱ - قصیدهٔ بزرگان

خانه هستی که اساسش فناست

بام و درش جمله به دوش هواست

عکس سوال تو جواب تو شد

هرچه ازین کوه شنیدی صداست

چند شوی بانی طول عمل

قصر وجود تو که بی متکاست

نیست به جز پرده مضراب غم

زیر و بم نغمه ما زین نواست

سوختنم خنده پروانه شد

شمع کند گریه به حالم رواست

می روم از خویش چو بوی سمن

لیک خم زلف تو زنجیر پاست

بس که ز بهر تو شدم همچو نی

ناله هر بند ز بندم جداست

نیست کسی دادرس حال من

همدم شب های فراقم خداست

در پس شام غمم از مهر تو