شمارهٔ ۳۴ - آه سحرگاه

آنکه هر شب به فلک شعله کشد آه من است

و آنکه با درد بسازد دل آگاه من است

آنکه غافل نشود یکدمی از من شب و روز

گریه نیم شب و آه سحرگاه من است

گر ز خط آینه روی تو ز نگار گرفت

عجبی نیست که این از اثر آه من است

سفر کوی خرابات مرا در پیش است

همت پیر مغان بدرقه راه من است

دوش با یار کسی شکوه ز ترکی می کرد

گفت خاموش که او بنده درگاه من است