شمارهٔ ۳۲۳

گفت و گوی آن دهن اندیشه بی جا می کند

گر تواند کرد او را بوسه پیدا می کند

خنده در عین سخن یارم نه بی جا می کند

گفت و گو در می فشاند لب بغل وامی کند

کس ندارد ره به دل از دورباش غمزه اش

ورنه افغانم اثر در سنگ خارا می کند

کار ما را می کند کوتاه آن زلف دراز

کوتهی در حق ما آن چشم شهلا می کند

خود به خود آیینه هم چشم دل زارم نشد

چشم حسن او ز زیر سنگ پیدا می کند

می توان واعظ لب از حرف شکایت بست لیک

استخوانم در شکستن سخت غوغا می کند