شمارهٔ ۳۴۸

گر چنین بر ما کمان ناز پرکش می شود

دل ز پهلوی من از تیر تو ترکش می شود

سنگ ره ما را ز فیض ناتوانی رهبر است

عینک آری چشم پیران را عصاکش می شود

از خرد خالص نباشد تا جنون در پرده است

تا ز والا نگذرد کی باده بی غش می شود

هم نشین خاکساران شو که دارد فیض ها

از الفت خاکستر افزون عمر آتش می شود

بس که واعظ کامرانی مایه ناکامی است

خاطرم از جمع گردیدن مشوش می شود