شمارهٔ ۳۸۲

مرا گلگشت معنی باشد از سیر چمن خوش تر

که بعد از خامشی چیزی نباشد از سخن خوش تر

ز بس چون تب که دیده جامه گلگون تن زارم

مرا از ذوق عریانی ست مردن بی کفن خوش تر

دل غمناکم از بس می کند از بی غمان نفرت

به چشمم شام غربت آید از صبح وطن خوش تر

تن پوسیده ای داریم نذر کاهش دردش

اگر افتد قبول او بود از جان من خوش تر

بود بر جسم زار واعظ از صد خلعت زیبا

ز لطف او به خود بالیدنی یک پیرهن خوش تر