شمارهٔ ۴۲۲

گهر بر خویشتن پیچد ز فکر عقد دندانش

صدف دندان فشارد بر جگر از رشک مرجانش

چه سان دل می توان کندن ز چشم سرمه سای او

که قامت می کشد رو بر قفا برگشته مژگانش

ز گل گشت چمن آن شوخ هرگه بازمی گردد

ز غیرت هر گلی دستیست پندارم بدامانش

چه سان هم عهد بینم با کسانش من که از غیرت

نمی خواهم که باشد با درستی عهد و پیمانش

رسید ایام پیری دل ز اوضاع جهان کندم

به چوگان خمیدن گوی دل بردم ز میدانش

پریشانی است حاصل دانه دل را همین واعظ

مگر پرورده ای در آب و خاک ملک ایرانش