شمارهٔ ۴۷۷

نهادم عینک و ملک عدم را بی خفا دیدم

ازین روزن عجب بستانسرای دلگشا دیدم

گه از زور جوانیها و گه از ضعف پیریها

ازین ده روزه عمر بی بقا دیدی چه ها دیدم

ز پا هرجا فتادم عجز من شد دستگیر من

چه یاریها که در عالم ازین بیدست و پا دیدم

درین جزء زمان از کس ندیدم همرهی در کل

بغیر اینکه گاهی دستگیری از حنا دیدم

ز هم خواهند این خلق خدا نشناس کام دل

بسی جستم همین درگاه حق را بی گدا دیدم