شمارهٔ ۴۸۰

بشکند از ناتوانی استخوان در پیکرم

قطره اشکی اگر غلتد ز مژگان ترم

دور شد از آب وصلش تا چو ماهی پیکرم

چون زبان تشنه می چسبد به کام بسترم

گرچه تندم خاطری هرگز نرنجانیده ام

در گلستان جهان خارم ولی خارترم

آتش افسرده ام اما ز سوز دل هنوز

می کند روشن چراغ آیینه از خاکسترم

رشته عمرم ندارد گوهری غیر از سخن

نسخه برگشته بختی را تو گویی مسطرم

با گران جانان به جز نرمی ندارم چاره ای

سرمه می گردم ز ضعف ار کار افتد بر سرم

نیست واعظ شکوه از عریانیم کز فیض عشق

جامه گوهر نگار اشک باشد در برم