شمارهٔ ۴۸۸

برآ ز خانه که از خان و مان خویش برآیم

بحرف زودتر آ تا بخویش دیرتر آیم

اگر عتاب نمایی تو من بتاب در افتم

اگر ز جای در آیی تو من ز پای درآیم

بدست و پا زدن این ره نمیرسد بنهایت

مگر تمام شود عمر و در رهت به سر آیم

ز رشک اینکه مبادا ترحمت به دل آید

چنین شکسته نمیخواهمت که در نظر آیم

ز حیرت گل رویت اگر ز کار نیفتم

بگو ز عهده بی طاقتی چگونه برآیم

چسان ز دیدن واعظ دل چو سنگ تو سوزد

نمانده آن قدر از هستیم که در نظر آیم