شمارهٔ ۵۰۰

چون کند پیری ستم یاد جوانی می کنیم

ما به عمر رفته اکنون زندگانی می کنیم

وقت رفت گشته باید وام دل ها باز داد

زین سبب با دوستان نامهربانی می کنیم

مانده ته مینایی از درد و شراب زندگی

یک دو روزی نیز با آن کامرانی می کنیم

می کند اکنون ز ما گل آرزوها رنگ رنگ

ما بهار خویشتن را در خزانی می کنیم

گشته تن خالی ز مغز و در تلاش دولتیم

آشنایی با هما در استخوانی می کنیم

پنبه سان شاید که در گیرد دل نرمی ز ما

با دل سختی چو سنگ آتش فشانی می کنیم

بیشتر وا می کنیم از بهر این غداره جا

ما که پهلو خالی از دنیای فانی می کنیم

پهلوانی نیست واعظ کوه را برداشتن

دل چو برداریم از خود پهلوانی می کنیم