شمارهٔ ۱۰ - وصف بهار و ستایش خسرو جم قدر کامکار شاه عباس ثانی

بر سر ز ابر چتر و بگلگون گل سوار

خوش میرسد بکوکبه سلطان نوبهار

از هر طرف جبینت گل میکشد نمو

دارد از آن بدست گل افسار شاخسار

هر سو بدور باشد غم از رهگذر او

فوج شکوفه یی بود از شاخ چوبدار

گویی ز جنگ لشکر دی بازگشته است

سرها ز ژاله بسته بفتراک شاخسار

از بس نبرد کرده بخیل سپاه غم

خون لاله لاله میچکد از تیغ کوهسار

گردیده اند گرمی و سردی ز عدل او

باهم چو آب و آتش یاقوت سازگار

امروز بس که کار ترقی گرفته اوج

تا نخل روز قد کشد از فیض نوبهار

نزدیک شد که شب همه گردد بدل بروز

از بس بهار شست کدورت ز روزگار

مانند اخگری که در انگشت افگنند

از مهر روز فربه و شب میشود نزار

آورد روزگار ز بس رو بفربهی

از قرص آفتاب حمل گشت دنبه دار