شمارهٔ ۵۶

یار اگر با ما ز راه لطف بنشیند دمی

در جوارش در شود شادان که دارد همدمی

همچو غمگینی که بهر خویش خواهد غمگسار

دل ز هجر یار مجروح است و جوید مرهمی

اهل رازی کو که با او باز گویم راز دل

می روم هر دم به سویی تا بجویم محرمی

شانه ام خم گشت زیر بار غم ها باز هم

هر دم از هر سوی آید روی غم هایم غمی

آتش دل را نشاند قطره اشکی بلی

گل شود شاداب و خندان در چمن از شبنمی

بر کشد از دل خروش از موج اشکم وحدتا

گر کسی دیده ست امواجی خروشان از یمی