۳۱ شعر از وحشی بافقی
دلا بر عکس ابنای زمان باش به روز بینوایی شادمان باش غم خود خور به روز شادمانی که دارد مرگ در پی زندگانی نبیند بی خزان کس لاله زاری خزان تا نگذرد ناید بهاری به بی برگی چو سازد شاخ ی
چنین گفت آن ادیب نکته پرداز که درس عاشقی می کرد آغاز که منظور از وفا چون گل شکفتی حکایتهای مهر آمیز گفتی به نوشین لعل آن شوخ شکر خند دل مسکین ناظر ماند در بند حدیث خوش ادا گلزار یا
اسیر درد شبهای جدایی چنین نالد ز درد بینوایی که شد چون مشعل مهر منور نگون از طاق این فیروزه منظر برآمد دود از کاشانه خاک سیاه از دود شد ایوان افلاک در آن شب ناظر از هجران منظور به
چو آن زرین قلم از خانه زر کشید از سیم مدبر لوح اخضر سرای چرخ خالی شد ز کوکب چو آخرهای روز از طفل مکتب به مکتبخانه حاضر گشت ناظر به راه خانه منظور ناظر ز حد بگذشت و منظورش نیامد دوا
