شمارهٔ ۴۰

خوش است بزم ولی پر ز خاین راز است

سخن به رمز بگویم که غیر غماز است

که بر خزانه این رازهای پنهان زد

که قفل تافته افتاده است و در باز است

به اعتماد کس ای غنچه راز دل مگشای

که بلبل تو به زاغ و زغن هم آواز است

نه زخم ماست همین از کمان دشمن و بس

که دوست نیز کمان ساز و ناوک انداز است

زمان قهقهه کبک خوش دراز کشید

مجال گریه خونین و چنگل باز است

حذر ز وحشت این آستانه کن وحشی

غبار بال بر افشان که وقت پرواز است