شمارهٔ ۵۶

از نظر افتاده یاریم مدت ها شدست

زخم های تیغ استغنا جراحت ها شدست

پیش ازین با ما دلی زآیینه بودش صاف تر

آهی از ما سر زدست و این کدورت ها شدست

چشم من گستاخ بین آن خوی نازک زودرنج

تا نگاهم آن طرف افتاده صحبت ها شدست

بر سر این کین همه خواری چرا باید کشید

با دل بی درد خود ما را خصومت ها شدست

زین طرف وحشی یکی سد گشته پیوند امید

گرچه زان جانب به کلی قطع نسبت ها شدست