شمارهٔ ۸۱

سوز تب فراق تو درمان پذیر نیست

تا زنده ام چو شمع از اینم گزیر نیست

هر درد را که می نگری هست چاره ای

درد محبت است که درمان پذیر نیست

هیچ از دل رمیده ما کس نشان نداد

پیدا نشد عجب که به دامی اسیر نیست

بر من کمان مکش که از آن غمزه ام هلاک

بازو مساز رنجه که حاجت به تیر نیست

رفتی و از فراق تو از پا درآمدم

باز آ که جز تو هیچ کسم دستگیر نیست

سهل است اگر گهی گذرد در ضمیر تو

وحشی که جز تو هیچ کسش در ضمیر نیست