شمارهٔ ۱۰۸

نوید آشنایی می دهد چشم سخن گویت

گرفته انس گویا نرمیی با تندی خویت

بمیرم پیش آن لب این چنین گاهی تبسم کن

بحمدالله که دیدم بی گره یک بار ابرویت

به رویت مردمان دیده را هست آن چنان میلی

که ناگه می دوند از خانه بیرون تا سر

کویت

شرابی خورده ام از شوق و زور آورده می ترسم

که بردارد مرا ناگاه و بیخود آورد سویت

ز آتش آب می جویم ببین فکر محال من

وفاداری طمع می دارم از طبع جفاجویت

فریب غمزه امروز آن قدر خوردم که می باید

مجرب بود هر افسون که بر من خواند جادویت

چه بودی گر به قدر آرزو جان داشتی وحشی

که کردی صدهزاران جان فدای یک سر مویت